Blog: Fijn om niet de enige te zijn

 

Wie mij niet kent, kan niet aan mij zien dat ik diabetes heb. Dat vind ik prettig. Geen uiterlijke kenmerken die mij zichtbaar tot patiënt maken. Als patiënt herkenbaar ben ik alleen op de momenten dat ik moet meten of spuiten. Doorgaans lukt me dit onopvallend te doen als ik daar behoefte aan heb. Maar sinds ruim een jaar draag ik een hagelwitte continu glucosesensor op mijn bovenarm die vooral in de zomermaanden goed zichtbaar is. Daardoor ben ik tegenwoordig in de zomer helaas toch herkenbaar als patiënt.

 

Gelukkig heb ik deze zomer een nieuwe en leuke kant van het dragen van een sensor ontdekt. Ik zie namelijk ook andere mensen met diabetes, zonder deze mensen te kennen of te spreken. Als ik een sensor op een bovenarm zie denk ik; hé, jij hebt het ook! Zoals laatst op het terras in Utrecht toen ik een studente met een sensor op haar arm zag. Of toen ik afgelopen week de roltrap op het metrostation nam en opeens een sensor op een gespierde arm van een man zag. Ook op het strand in Frankrijk heb ik tweemaal een sensor voorbij zien komen. Dan ben ik me weer bewust van het feit dat ik niet de enige ben met diabetes. Het roept het gevoel op deze onbekende lotgenoten een enorme hug of een high five te willen geven!

 

Het prettige gevoel van herkenning zie ik ook terug in mijn coachpraktijk. De mensen met diabetes die ik coach geven vaak aan dat het zo fijn is om zich te realiseren dat ze niet de enigen zijn die het hebben. Het gevoel dat iemand begrijpt wat je doormaakt zonder dat je alles uit hoeft te leggen. Tijdens de groepscoachsessies die ik begeleid verbazen deelnemers zich er vaak over dat de anderen in de groep dezelfde problemen en gevoelens kennen. Het is dan prachtig om te zien dat deze sessies mensen met elkaar verbindt. Het geeft een gevoel van opluchting, steun én het relativeert.

 

In de zomer lopen met een sensor op mijn bovenarm vind ik niet altijd even charmant en de zichtbaarheid van mijn diabetes vind ik nog steeds niet altijd prettig. Maar als ik af en toe iemand tegenkom met ook een sensor op de bovenarm geplakt dan voel ik me toch even wat minder alleen en maakt mijn hart een klein sprongetje!

Reacties(1)

Helemaal herkenbaar!

Geef uw reactie

Image CAPTCHA
Vul de karakters in die weergegeven worden in het plaatje.