Blog: Hypo (un)awareness hond

 

De hypohond werd een paar weken geleden door de media in de belangstelling gezet. Vol bewondering heb ik naar een filmpje gekeken waarin Diederik Jekel uitleg gaf over hoe een hypohond te werk gaat. Wat zijn honden toch fantastische wezens. Ze hebben zo’n fijn reuksysteem dat ze zelfs in staat zijn om hypo’s zonder een vingerprik te kunnen signaleren!

 

Opmerkelijk reactie op mijn hypo’s

Iedere dag prijs ik mezelf gelukkig met zo’n fantastisch wezen in mijn leven. Mijn partner en ik zijn de trotse eigenaar van Golden Retriever Fille. Dankzij de keurige opvoeding van mijn partner loopt hij kilometers los bij me op straat en ook in naastgelegen bossen volgt hij commando’s keurig op. En jawel, ook Fille reageert op mijn hypo’s. Helaas wel op een nogal opmerkelijke wijze, namelijk door op eigen initiatief op onderzoek uit te gaan en niet langer meer te reageren op commando’s… Zonder dat ik zelf besef dat er iets met me aan de hand is roep ik voor mijn gevoel een paar keer luid en strompel ik zijn kant op. Dit is volgens mijn partner uit den boze voor de opvoeding van Fille, omdat ik dan toegeef aan zijn wensen. Op dat moment kan ik gewoon niet anders.

 

Op de momenten dat ik nog unaware ben van een opkomende hypo reageer ik blijkbaar niet kordaat en geef ik minder duidelijke commando’s. Doordat ik Fille een afwijkend en voor hem onduidelijk signaal geef reageert hij niet. Sinds het bekijken van het filmpje vraag ik me dan ook af hoe ik Fille kan trainen tijdens een hypo juist bíj me te blijven en een signaal aan me af te geven. Het zou toch ideaal zijn als ik zo hypo’s voor kan blijven tijdens het wandelen? Wellicht voorkom ik dan ook die vervelende hongerkloppen na een zware hypo en het uitgeputte gevoel na een paar hypo’s op rij. Maar hoe krijg ik Fille zover?

 

Fille als dagelijkse coach

Naast een alternatieve versie van een hypohond waar ik zelf signalen uit zou kunnen opmaken, ook al is het een wat vreemde wijze, vervult Fille nog meer rollen in mijn leven dan het zijn van een hypo unawareness hond.

 

Ik zou hem ook kunnen bestempelen als mijn dagelijkse coach met een sterk luisterend oor, zonder dat hij mij veroordeelt of zijn mening geeft, mijn wandelende spiegel evenals het volmaakte voorbeeld van een ongedwongen en ontspannen manier van leven. Hij trekt zich ook niets aan van wat anderen van hem vinden. Hij heeft altijd hetzelfde karakter, is uitermate vrolijk, nooit chagrijnig en heeft de juiste balans tussen spanning en ontspanning. De accu is daadwerkelijk áltijd vol wanneer er weer wat werk verricht moet worden. Dit doet hij door na een activiteit echt heel hard te ontspannen, languit te slapen én door tijdens een activiteit ook eens ongegeneerd gek te doen. Je ziet aan zijn lichaam dat ieder spiertje soepel is zonder een seintje van spanning. Zó knap!

 

Het maakt niet uit wie ik ben

Bij Fille mag ik echt zijn zoals ik ben en doen zoals ik me voel. Of ik nu vrolijk, chagrijnig, moe, uitgelaten, woest of hyperactief ben dan wel in mijn pyjama loop, ik ben altijd oké voor hem. Mijn partner heeft hetzelfde gevoel. Trek je erop uit met Fille dan weet je zeker dat je vrolijk thuis komt. En als je geen zin hebt, dan toch. Daarbij is het een mooie bijkomstigheid dat Fille meerdere malen per dag naar buiten moet, waardoor ik ruimschoots aan de dagelijks aanbevolen hoeveelheid beweging toekom. Dit heeft weer een positief effect op mijn bloedglucosewaarden. Wat wil een mens nog meer in het leven?

Geef uw reactie

Image CAPTCHA
Vul de karakters in die weergegeven worden in het plaatje.